Felieton,Hip Hop

Raperzy LGBT. Krótka historia queer hopu

Klementyna Szczuka -
Felieton,Hip Hop - - Dodane przez Klementyna Szczuka

Raperzy LGBT. Krótka historia queer hopu

Bardzo utkwiły mi w pamięci linijki Kevina Abstracta z „Papercut”: „And all them baddies all my favourite rappers rapped about/Never made sense when them words played in my fu*king house”. A na „American Boyfriend: A Suburban Love Story” podobnych wersów jest znacznie więcej. Lider Brockhampton, jak nikt inny, wprost opisał kwestie, z jakimi musiał się mierzyć, dorastając i orientując się, że szczęśliwy może być tylko z chłopakiem. I choć w hip-hopowej świadomości raperzy LGBT istnieją dopiero od niedawna, tak głos zabierali oni już dwadzieścia lat temu.

„Why you always rap about bein’ gay?”

Pojęcie „homo hop” nie brzmi najlepiej, ale tak właśnie nazywał się najpierw podziemny ruch, który powstał na przełomie lat 90. i 00. w Oakland, w Kalifornii. Zapoczątkował go Tim T. West, artysta i aktywista związany ze środowiskiem akademickim, po tym jak został u niego zdiagnozowany HIV. Poczucie śmiertelności zmotywowało go do działania i razem z dwójką przyjaciół, Juba Kalamką i Philipem Atiba Goffem, zaczęli eksperymentować, melorecytując i freestylując w wynajętej sali muzycznej w Palo Alto – mieli jedynie fortepian i podstawowy sprzęt do nagrywania. W ten sposób narodził się Deep Dickollective, w którego skład wchodziło później 11 mężczyzn, i którego działalność w dużym stopniu była odpowiedzią na homofobiczne teksty rapowe. W tym czasie ukazały się w końcu dwa ważne dla gatunku albumy – „The Slim Shady LP” Eminema i „2001” Dr. Dre – oba zawierające homofobiczne i mizoginistyczne treści. Jak powiedział West: dlaczego jako młody, czarny i mieszkający w getcie mężczyzna miałby nie słuchać hip-hopu?

Grupa założyła także małe wydawnictwo Sugartruck Recordings. Ich męski wizerunek sprawiał, że spotykali się raczej z dobrymi reakcjami, chociaż dla nierzadko heteroseksualnej publiczności zaskakujące bywały linijki o chłopakach albo to, jak słowo „fa**ot” przez kolektyw używane było w pozytywnym kontekście (porównać można je do „ni**a” stosowanego przez Afroamerykanów). Zostali także docenieni przez lokalne i środowiskowe media – w 2003 roku wygrali w kategorii najlepszej grupy hip-hopowej według czytelników San Francisco Bay Guardian, a ich trzeci album, „Them Ni**as One Went and Said…” (2004), został podwójnie nominowany do Outmusic Awards oraz znalazł się na liście Top Ten Gay Albums of 2004 magazynu Out.

Chciałem robić piosenki o miłości, romansach, życiu i rzeczach, które nie mają nic wspólnego z moją queerową tożsamością. Chciałem, aby młodzi chłopcy mówili: „To jest raper-gej i jest zajebisty!”

Tim T. West

To właśnie też wtedy, w okolicach 2003 roku, queer hop powoli pojawiał się w mainstreamie – popularność zdobył „pierwszy oficjalny raper LGBT”, Caushun. Po kilku latach okazało się jednak, że był on jedynie chwytem marketingowym, za którym stał jego heteroseksualny manager Ivan Matias, a queerowa gwiazda to fryzjer Jason Herndon. W dodatku nie posiadał on żadnych umiejętności muzycznych. Później, w 2004 roku, na temat LGBT i hip-hopu wypowiadał się głośno Kanye West:

Chcę po prostu wejść do telewizji i powiedzieć raperom, moim znajomym, aby przestali (…) Wydawało się, że hip-hop walczył o wasze prawa od początku, o mówienie tego, co się myśli, przekraczanie barier, ale każdy w hip-hopie dyskryminuje osoby nieheteroseksualne

’Cause not enough ni**as rap and be gay

Queer hop zaczął mocniej rozwijać się zatem dopiero w ubiegłej dekadzie, a jednym z najważniejszych dla niego wydarzeń był coming out Franka Oceana. Tuż przed wydaniem swojego debiutanckiego albumu, „Channel Orange” (2012), opublikował on na Tumblrze list otwarty. Opowiedział w nim o swoim pierwszym prawdziwym uczuciu, którym w wieku 19 lat obdarzył przyjaciela. Frank porusza ten wątek również na płycie („Thinkin Bout You”, „Forrest Gump”), podobnie jak kwestie odkrywania swojej orientacji („Bad Religion”, „Pink Matter”). Reakcje na wyznanie były bardzo dobre – wsparcie okazali mu przyjaciele oraz środowisko, w tym Tyler, the Creator, który ze względu na swoją wczesną kontrowersyjną twórczość przez lata bez skutku próbował wyjść z szafy – „ogrodowej szopy”. Udało mu się to dopiero w 2017, gdy wydał swój czwarty album, „Flower Boy”. „Igor”, który ukazał się rok temu, na którym opisuje przeżycia w relacji z ukrywającym swoją orientację mężczyzną, był więc naturalną kontynuacją poprzedniego projektu.

Heavy on my mind/All my friends lost/They couldn’t read the signs/I didn’t wanna talk and tell’em my location/And they ain’t wanna walk/Thruth is, since a youth kid, thought it was a phase/Thought it’d be like phase; „poof”, gone/But, it’s still goin’ on

„Garden Shed”, „Flower Boy” (2017)

Dziś artystów zdeklarowanych jako osoby LGBT w hip-hopie jest sporo. Część z nich jak na przykład Mykki Blanco czy Le1f oczywiście reprezentują raczej scenę alternatywną, ale nie można przecież zapomnieć choćby o Brockhampton, Syd, Azealii Banks czy Young M.A, i w końcu… zeszłorocznym coming oucie Lil Nas X’a. To ważne, bo ktoś musi przełamywać stereotypy, jakie dotykają osoby nieheteroseksualne; ktoś musi być dla nich autorytetem.

fot. kadr z klipu „A BOY IS A GUN*”, YouTube.com/Tyler, The Creator

Zostaw komentarz

Udostępnij
Hip Hop,News
Raperzy angażują się w walce o równość rasową

Od kilku dobrych dni Stany Zjednoczone pochłonięte są aferą dotyczącą George’a Floyda, który został zamordowany w trakcie interwencji policji. Tę sprawę już Wam przybliżaliśmy, ale od tamtego momentu do działań społecznych z nią związanych przyłączyło się wielu raperów. Wszyscy zgodnie wierzą, że śmierć Floyda to dowód wciąż trwającej opresji czarnoskórych obywateli, dlatego wraz z tłumem postanowili wyjść na ulicę i protestować.

Nie decydowali się na wjazd pozłacanym Lamborghini, w którym prowadziliby protestujący tłum, a stanęli równo w szeregu z całą resztą demonstrujących. Choć oczywiście główne protesty mają miejsce w Minneapolis, bo tam zamordowano Floyda, raperzy dołączali się do ludzi w swoich miastach, gdyż podobne manifestacje mają miejsce w zasadzie we wszystkich stanach. Włączyli się do nich chociażby J. Cole, Lil Yachty czy nawet Machine Gun Kelly.

Gubernator Minnesoty na jednej z konferencji prasowych przekazał z kolei, że dostał w tej sprawie nawet telefon od Jaya-Z . Zdradził, że raper zadzwonił do niego „nie jako rozpoznawalny na całym świecie artysta, a zmartwiony ojciec, który uważa, że sprawiedliwości powinno stać się zadość”. Raperowi chodziło prawdopodobnie o to, że odpowiedzialny za śmierć Floyda policjant, Derek Chauvin, nie był wstępnie pociągnięty do odpowiedzialności karnej, a jedynie dyscyplinarnie zwolniony z pracy. Teraz jest już aresztowany pod zarzutem morderstwa.

Głos w całej sprawie zabrał też Lil Wayne. Weezy jednak wyraził nieco inną opinię, nie do końca zgadzając się z większością protestujących. W trakcie Instagramowej rozmowy z Fat Joe wyznał, że według niego, w takich sytuacjach powinno się podchodzić do spraw dużo konkretniej. Stwierdził, że niepotrzebnie piętnowane są wszystkie służby, a nawet całe rasy, gdyż winę za tę sytuację powinny ponosić konkretne osoby. Wayne to zdecydowanie głos rozsądku w całej tej sytuacji. W końcu demolowanie ulic i podpalanie cudzych lokali nie sprawi, że Floyd wróci do żywych, ani tym bardziej nie udowodni nikomu, że niesłusznie zmarł.

fot. Instagram.com/machinegunkelly

Zostaw komentarz

Hip Hop,News
Na pierwszy rzut ucha: Rasmentalism „Góra Dół Góra Dół” ft. Schafter, Pezet

Jakiś czas temu Ras napisał na Instagramie, że kiedyś zarzucano mu, że nawija jak Pezet. Był to oczywiście komplement, a teraz, kiedy nikt już tak nie mówi, na płytę musiał więc zaprosić właśnie rapera z Ursynowa. Przy okazji swoją zwrotkę dograł też Schafter, a my przyznajemy, że to gościnka, na którą chyba najbardziej czekaliśmy!

„Wszyscy jesteśmy GENIUSZAMI. Albo nikt z nas” – tak Rasmentalism zapowiadają swój pierwszy album po rozstaniu Asfaltem, a do tej pory otrzymaliśmy już pięć singli. Każdy z nich, utrzymany w podobnym stylu, ale w nieco innym klimacie jest lekką refleksją o sobie, karierze czy relacjach. I taki jest też – dwuznaczny – „Góra Dół Góra Dół”, który rozpoczyna intro: „No nie wiem, mordo, różne rzeczy o niej słyszałem”…

Wszystko dobrze, pytam, czy wszystko dobrze/Bo nie chcę tańczyć sam, los mi gra piękny slow jam (…) Wszystko dobrze, moja droga, góra dół, góra dół

W końcu w „Serio” na „Tango” Ras nawinął: „Myślałem, że tańczymy razem, ty się tylko trzęsłaś ze śmiechu” i przyznał, że teraz już pyta, jak nie wie. Schafter też woli się upewnić („Włącz kierunkowskaz, żebym wiedział, na co liczyć”) – zresztą wszystkie trzy zwrotki, każda należąca do innego rapera i położona w jego stylu, naturalnie się uzupełniają.

„Góra Dół Góra Dół” jest nieco spokojniejszy od poprzednich singli. Jeśli cała płyta jest taka jak kawałki z Białasem, Dawidem Podsiadło i Vito, Jankiem oraz Rosalie., możemy być pewni, że będzie super. A przekonamy się o tym już niedługo – „Geniusz”, którego mieliśmy dostać trzy miesiące temu, jak dowiedzieliśmy się w dniu pierwotnej premiery, ukaże się 19 czerwca.

fot. Instagram.com/rasmentalism

Zostaw komentarz