News,Streetwear

Tylko dla pań! Nasze top 8 sneakersów na Dzień Kobiet

Łukasz Orawiec -
News,Streetwear - - Dodane przez Łukasz Orawiec

Tylko dla pań! Nasze top 8 sneakersów na Dzień Kobiet

Dziś coś tylko i wyłącznie dla pań. Wiemy, że wiele par, które pojawiają się na rynku, trafia do sprzedaży wyłącznie w męskich rozmiarach. Podciągnęlibyśmy to nawet pod lekką dyskryminację – ale jest, jak jest. Zwyczajowo życzymy zdrowia i wszystkiego, czego sobie życzycie. I podrzucamy nasze top 8 par w wyłącznie Waszej rozmiarówce.

Nike Air Max 1 & M2K Tekno Premium

A właściwie dziewięć par. Następca Air Monarch IV, czyli M2K Tekno i Air Max 1 w wersji premium, wykonanych z lepszych niż zazwyczaj materiałów. Dominuje czerń z kontrastowym motywem kolorowych cętek. Do kupienia w oficjalnym sklepie Nike, w cenie odpowiednio 549 lub 619 zł.

Nike Air Force 1 ’07 SE Premium

Force’y to element obowiązkowy w zasadzie każdego naszego zestawienia i chyba nic już na to nie poradzimy. To wciaż jeden z najlepszych wyborów, jeśli chodzi o kapryśną wiosenną aurę. Tu w wersji z “żelowym” swooshem i logo na językach. Retail? 469 zł, choć na dzień dzisiejszy dorwiecie je o trochę ponad 100 zł taniej.

Adidas Falcon

Mocna inspiracja latami 90. Kylie Jenner w kampanii i ładna, smukła sylwetka. Według nas, najlepsza pozycja z kategorii dad shoes, jeśli chodzi o damskie modele. 399 zł na oficjalnej stronie brandu z trzema paskami.

Nike Air Max 720 “Sunset”

Na temat tego modelu rozpisywaliśmy się już co najmniej kilkukrotnie. Najnowszy produkt z rodziny Air Max, z najgrubszą poduszką w historii systemu Air. Futurystyczny shape i specjalna kolorystyka dedykowana paniom. Inspiracją dla projektantów stały się w tym przypadku (a jakże!) zachody słońca. Według nas, jedno z najlepszych wydań, z jakimi mieliśmy do tej pory do czynienia, jeśli o 720-ki chodzi. Cena: 799 zł.

Nike Vapormax 2 Flyknit “White/Gold”

Vapory nie zdążyły się jeszcze “zakorzenić” na ulicach jako buty dla pań, ale uwierzcie nam – to jeden z najwygodniejszych modeli, jakie mieliśmy na nogach. Tu, w białej kolorystyce ze złotymi akcentami. Dobra alternatywa (a może i najlepsza) dla wszędobylskich Air Max 97 – zwłaszcza na ciepłe dni wiosny i na lato. Do kupienia za 889 zł pod tym linkiem.

Adidas Ultra Boost “Black/Gold”

Ultra Boostów też, rzecz jasna, nie mogło zabraknąć, choć darowaliśmy sobie najnowszą wersję. Czarna kolorystyka z kontrastowym, złotym napisem w okolicach pięty – w zasadzie jedna z najlepszych na dzień dzisiejszy, o ile nie najlepsza. Do kupienia za 679 zł .

VANS Woven Slip-On

Vansa, czyli bestsellera niezależnie od płci, też nie mogło zabraknąć. Tu znany (i lubiany) model Slip-On w wersji premium, stworzony ze skóry i nawiązujący luźno do checkerboardów. Do kupienia za 399 zł w oficjalnej polskiej dystrybucji.

Superga Classic 2750 “Cobinu”

I na koniec coś bardziej klasycznego. Superga, czyli włoska marka, założona w Turynie, działająca na rynku obuwniczym od 1911 roku. Model 2750 to prawdziwa legenda, której – mamy wrażenie – na polskich ulicach trochę brakuje. Do kupienia za 269 zł, choć często trafiają na wyprzedaże. Przy odrobinie szczęścia uda się je kupić za mniej niż… 100 zł. Śmieszna cena, zwłaszcza gdy weźmie się pod uwagę jakość. My zdecydowanie życzylibyśmy sobie widywać je częściej niż Old Skoole czy New Ery od Vansa.

To tyle na dziś. Niebawem dostaniecie od nas kolejne zestawienia, choć już niekoniecznie sprofilowane pod płeć 😉 Tymczasem rzućcie okiem na podsumowanie od Brand Finance, przedstawiające dziesięć najbardziej wartościowych brandów świata. Potrójnej premierze Yeezy 350 V2 też warto byłoby poświęcić chwilę. Do usłyszenia!

fot. Nike/Adidas/Vitkac/Vans

Zostaw komentarz

Udostępnij
Felieton,Hip Hop
Peace & Love – recenzujemy “Miłość” Otso

Trochę mi dziwnie, bo po mocnym otwarciu i podwójnym uderzeniu PRO8L3Mem, po ciemnej stronie mocy Wojtka Sokoła, którą odkrył przed Wami Kajetan, przyszła pora na recenzję, która jest zgoła odmienna w temacie – jasna i lekka. I aż z tej lekkości czuję się winna. Początek roku obrodził w premiery: O.S.T.R., Sokół, PRO8L3M vs. Młody Jan. Weterani sceny kontra młodość. Młodość i „Miłość”. Wiosna w pełni.

Kajetan poruszył w swoim tekście kwestię wieku Wojtka Sokoła. I o ile wypominać go to nieelegancko, to rzeczywiście, w przypadku Otso również nie jest on bez znaczenia. Miłosz Stępień zaczynał przygodę w Lekter Records równolegle z tym, jak w urzędzie odbierał plakietkę z dowodem. Cztery lata temu wydał swój pierwszy minialbum „7”, który stał się jego przepustką do „Młodych Wilków”. A to z kolei zamieniło się na bilet do stajni Asfalt Records, która odkryła m.in. wspomnianego już we wstępie O.S.T.R.

„Slam”, który wyszedł rok później (2016) ociekał pochwałami. Młody Jan został doceniony raz, że za dojrzałość, dwa – za wierność odlschoolowi. Pod tym względem zaskoczył „Nowy kolor”, w którym Otso wykonał dość odważną stylistyczną woltę, przypieczętowaną platyną i sceną na Open’erze. Skok jednak nie przypadł do gustu wszystkim, a sporej części krytyków, środowiska i fanów rap sceny w ogóle nie.

Raper zdaje się tym jednak nie przejmować. Piszę – zdaje – bo jednak na wydanej właśnie „Miłości” sporo uwagi poświęca tematowi hejtu. Tyle że Otso odpowiada na niego bardziej w stylu rasta niż rap – miłością. Młody Jan proponuje album taki, jak on sam – młody i beztroski, pełen flexu i zwrotek, które zdecydowanie mogą być przebojami, bo płyną jak trzeba, bo są chwytliwe i bo nie są kontrowersyjne. I to może być właśnie o tyle zaletą, co i wadą płyty, zwłaszcza w hip-hopie, gdzie od tekstu oczekuje się więcej, aniżeli żeby tyko gładko płynął i składał giętko rym po rymie, owalnie, nie kwadratowo. Rymom wybacza się nawet jeśli są przyciężkawe, o ile niosą za sobą proporcjonalnie ciężką wagę znaczeń. U Otso trochę tego zabrakło. I nie, nie chodzi o to, że to niespójna płyta. Wręcz przeciwnie, Kawałki tematycznie stanowią przemyślaną całość i paradoksalnie w tym może właśnie tkwi ich największa słabość, bo w całość się też zlewają.

Charakter krążka zdradzają już otwierające całość „Ruchy”. Po pierwszych sekundach podejrzewamy, że będzie dość lekko. Po trzech minutach mamy już co do tego pewność, z której nie wybijamy się przez całe (no dobra, niecałe) 40 minut muzyki – 14 kawałków, z których połowę poznaliśmy jeszcze przed premierą 1 lutego.

To czy kupimy krążek, czy nie, to w gruncie rzeczy sprawa tego, czy damy się porwać Janowi w nocną podróż po mieście, w wycieczki Uberem i spacery po północnej Pradze. Można z nim iść w miasto, można zostać w domu. Według mnie, chyba jednak warto wskoczyć w buty i (jeszcze zimowe) palto. Chociażby dla warstwy muzycznej. To najsilniejsza strona „Miłości”. Już single zdradziły, że będzie różnorodnie. Każdy utrzymany jest w innej stylistyce. Nie od parady Otso też zatrudnił przecież drużynę producentów. Każdy kawałek – poza „Ruchami” i „Nagraniami (00:37)” (te wyszły spod palców TEFa) to inny producent. Mamy tu więc oprócz wspomnianego już TEFa i Zeppy Zepa i Magierę (White House) i Sergiusza. Jest tu i trochę trapu i nowych inspiracji. Wyszło świetnie. „Miłość” to na pewno kontrargument na to, że nowa szkoła to nie tylko autotune. „Miłość” to na pewno brzmieniowa perełka.

Brzmieniowo krążek to też idealne połączenie starego z nowym. Tym samym Młody Jan sprawnie pożenił zwolenników „7” i „Nowego koloru”, godząc tych, którzy zarzucali mu porzucanie oldschoolu dla newschooolu i odwrotnie, a więc krytyków poprzednich wydawnictw. Całkiem sprytny ruch. Kawałki romansują z różnymi stylami i w każdym każdy może znaleźć coś stricte dla siebie. I to znów jednocześnie zaleta jak i – moim zdaniem – wada albumu. Jeśli coś zbyt łatwo wpada w ucho, to też nie grzeje za mocno (wszak najbardziej kocha się te dzieci, które sprawiają najwięcej problemów), może więc być szybko zastąpione czymś nowym.

Oldschool i newschool Młody Jan pogodził też gościnkami. Dograli się na nich i młodzi (Young Igi – zresztą nie pierwszy raz w duecie z Otso i Schafterem) i starzy (Włodi, Ten Typ Mes). No i jest Rosalie.

To teraz o tekstach. Dużo tu mówienia o sobie. I to mówienia w stylu „Patrzcie, odniosłem sukces. Gdybyście nie zauważyli powiem wam to jeszcze raz, wyraźnie”. I to chyba niepotrzebne, bo wszyscy sukces Młodego Jana zauważyli. A ten zresztą najlepiej potwierdza się sam. Jest też sowo o branży, a nawet do branży (i to słów kilka), czyli kawałek „Nigdy już nie będzie jak kiedyś” (drugi singiel płyty), na którym Młody Jan dissuje starą szkołę (tudzież – odpowiada na uszczypliwości). Jednak chyba niedostatecznie mocno (tu znów powtarza się mój główny zarzut do płyty), bo ta nie poczuła się dotknięta na tyle, by pokusić się o jakiś wielkoformatowy beef (kontynuację tematu hejtu znajdziemy też zresztą w ostatnim z siedmiu singli, czyli „OMG”). Ciekawie na tle reszty wypada ją „Nagrania” nagrane z Rosalie. Nie wiem czy to jej głos i miękkość r’n’b dodatkowo podbijana przez chórki, czy atmosfera całości, ale kawałek niesie za sobą najwięcej delikatności i największą świeżość. Mimo, że i tu Otso nie odpuszcza i podnosi temat hejtu, który spadł na niego w spadku po poprzednich wydawnictwach: “Środowisko to jebane zoo/ Nie kupiłem flow z Amazon/ Każdy mi zagląda do portfela/ Każdy chciałby wziąć/ Kawałek dla siebie”) – rymuje.

Mimo, że sporo jest tych odniesień, trudno (niestety) oprzeć się wrażeniu, że (zbyt?) duży nacisk Otso przyłożył na płycie do ciuchów (markowych), kobiet (w marowyh ciuchach) i blichtru. Niby ok, niby wielu raperów (chociażby O.S.T.R.) nawija o tym samym, ale chcemy wierzyć, że Młody Jan ma nam do powiedzenia znacznie więcej. I chyba on rzeczywiście więcej mówi, tylko to nie wybrzmiewa. Jest to ani zimne, ani gorące, jest bezpieczne. Na plus można na pewno poczytać odwagę, która pozwoliła raperowi wypuścić letnie brzmienia hip-hopu jeszcze w środku zimy.

Po głośnym i wyrazistym „Nowym kolorze”, który wywołał skrajne opinie, chciałoby się jednak więcej. Tymczasem Otso nieco zmniejszył kontrast i wybrał bardziej pastelowe barwy, stawiając na uniwersalne połączenia. Co więcej, jest z tego miejsca, w którym się znalazł, bardzo zadowolony:

“Doszedłem do pewnego etapu w moim życiu i nie chce nic zmieniać – dosłownie. Nic mniej, nic bardziej. Wizja na muzykę pozwoliła mi osiągnąć rzeczy, o których kiedyś nawet nie marzyłem, a ta płyta to kolejny przystanek w mojej podróży. MIŁOŚĆ.”

“Miłość” to gra, która wywołuje mniej pytań i kontrowersji niż jej poprzedniczka i trafia też do szerszego grona. To przystanek w większym mieście, bardziej dla turystów. Pytanie tylko czy to właściwa droga. Stawiam je tu i zostawiam Wam. Młody Jan – wszak wciąż młody – ma jeszcze sporo czasu, żeby znaleźć na nie odpowiedź, i sporo, żeby szukać, nawet w mniej udanych, ale odważniejszych eksperymentach. Nie, nie jest źle. Ale nie jest też tak dobrze, jakby mogło być. Jest ciepło i bezpiecznie, jakby Młodego Jana rozleniwił nieco sukces poprzednich wydawnictw. Miłość i młodość grają na jednej fali. Na jednej fali grają też kolejne kawałki Otso. Wszystko się zgadza – teraz jest na miejscu. Pytanie co będzie działo się z czasem i jaki kolor (jak wyostrzony) zabrzmi u Otso następny.

fot. Otsochodzi OMG_Miłość/YouTube

Zostaw komentarz

News
Mike ze Stranger Things wydał nową piosenkę

Kojarzycie Finna Wolfharda? Tak, to ten aktor grający głównego bohatera o imieniu Mike w “Stranger Things”. Jeśli nie wiedzieliście, to poza aktorstwem nastolatek zajmuje się również nagrywaniem muzyki. Właśnie wypuścił nowy kawałek.

Finn ma własny zespół – Calpurnia. W skład wchodzą jego znajomi – basista Jack Anderson, perkusista Malcolm Craig i gitarzystka Ayla Tesler-Mabe. Warto zaznaczyć, że średnia wieku bandu to… 16 lat! Często się zdarza, że ludzie zabierający się za wszystko w sztuce (aktorstwo, muzyka, taniec) nie wychodzą na tym najlepiej i ostatecznie niczego nie robią dobrze. Ale to nie przypadek Finna. Calpurnia to świetna muzyka z pogranicza alternatywnego rocka. Sam zespół istnieje od 2017 roku (tak, dokładnie – Finn, gdy go zakładał, miał 14 lat), ale ich debiutancki album dopiero wychodzi. Niedawno wypuścili singiel”Cell” – pierwszy w 2019 roku, z teledyskiem w klimacie lat 90-tych.

Wideo łączy nagrania na żywo, klipy zza kulis koncertów i nagrania VHSowe ćwiczącego zespołu. Fabuła “Cell” ukazuje rosnący z roku na rok sukces Calpurni. Sam utwór jest skomponowany na bazie gitarowych riffów (i tych lekkich, i cięższych). To prawdopodobnie podpowiada nam ścieżkę dźwiękową, jaką zespół obierze na swoim debiutanckim albumie. A teraz odpalcie kawałek i posłuchajcie młodzieży. Warto!

Fot. z klipu “Cell” [youtube]

Zostaw komentarz